به فراخوان مشترک حزب کمونیست کارگری ایران- حکمتیست و حزب کمونیست کارگری عراق مراسم جشنی بمناسبت گرامیداشت اول ماه مه روز جهانی کارگر در روز شنبه 3 مه در شهر هلسینکی فنلاند برگزار گردید. مراسم با شرکت جمعیت قابل توجه ای ساعت 4 بعداز با مجریان آلا فرج و سیروان امین با سرود انترناسیونال شروع گردید. مصطفی باهیر دبیر کمیته تشکیلات فنلاند حزب کمونیست کارگری عراق یکی از سخنرانان این مراسم بود. مصطفی باهیر، عامل و ریشه اصلی نابرابری ها و جنگ ویرانگری های جهان امروز را ناشی از حاکمیت سیاه سرمایه داری دانست و تاکید کرد که اگر طبقه کارگر آگاه بخواهد میتواند وضعیت جهان را  تغیر دهد. باهیر در بخشی از سخنانش به وضعیت اسفبار مردم عراق پرداخت و گفت در عراق سناریو سیاه حاکم است! پایان دادن به این وضعیت تنها در گرو بمیدان آمدن طبقه کارگر و مردم عراق است. حزب کمونیست کارگری عراق تنها روزنه امید برای تغیر وضعیت موجود در عراق است به این حزب بپیوندید.
برهان دیوارگر یکی از رهبران جنبش کارگری ایران و عضو کمیته مرکزی حزب حکمتیست سخنران دیگر این مراسم بود. دیوارگر ضمن تبریک روز جهانی کارگر، به اهمیت و جایگاه اول ماه مه روز جهانی طبقه کارگر پرداخت و به وضعیت کار و مبارزه و زندگی طبقه کارگر ایران در مقابل سرمایه داران و دولت اسلامی اشاره کرد. دیوارگر در بخشی از سخنانش گفت طبقه کارگر ایران تنها مشغول مبارزه صنفی نیست، مبارزه برای بدست آوردن حقوق برابری زن، مسئله حقوق کودک جزوه خواستهای مبارزات طبقه کارگر در سالهای گذشته و امسال هم بوده است. او در بخش پایانی سخنانش به دستگیری های اخیر فعالین کارگری اشاره کرد و بر این نکته تاکید کرد که  تنها با همبستگی بین المللی و اعتراضات مردم ایران است که جمهوری اسلامی ناچار میشود فعالین کارگر و دیگر زندانیان سیاسی را آزاد کند.
در میان برنامه، شعر و دکلمه های انقلابی توسط مجریان برنامه خوانده میشد.
بخش دوم برنامه شامل موسیقی وشادی بود که شرکت کنندکان تا ساعت 10 شب به رقص و پایکوبی پرداختند.
4 مه 2008

بنا به گزارشى که از فعالين حزب دريافت کرديم٬ نيروهاى سرکوب سرمايه وحشيانه به صف اول مه کارگران در ترکيه يورش برد و کارگران معترض را بشدت سرکوب کرد. دولت ترکيه که در دست حزب رفاه و توسعه اسلامى است٬ به سياق دولتهاى ژنرالها و فاشيستهاى پان ترکيست که در ميدان تقسيم به صف کارگران از هر سو اسلحه کشيدند٬ در اولین ساعات روز اول ماه مه در استانبول و ديگر شهرها به کارگرانى  که خود را برای برگزاری مارش روز جهانی کارگر آماده می کردند با قصاوت حمله کردند. پليس و نيروهاى ضد شورش با حمله به دفتر سندیکای کارگری (دیسک) و دیگر دفاتر کارگری که محل تجمع اوليه کارگران بود٬ مانع از برگزاری مراسم اول ماه مه شدند.

متعاقب اين يورش وحشيانه مزدوران سرمايه٬ کارگران به مقاومت پرداختند و درگیری سختی بین کارگران و نیروهای سرکوبگر دولت ترکیه در گرفت. کارگران با شعارهاى؛ “آزادی٬ برابری”٬ “مرگ بر سرمايه دارى جهانى”٬ “آى.ام. اف. از ترکيه گم شو”٬ و “تا رسيدن به آزادى و برابرى مبارزه ادامه دارد”٬ به مقابله با نیروهای سرکوبگر ترکیه پرداختند. مقاومت کارگران در مقابل نیروهای سرکوبگر ترکیه يادآور درگيريهاى کارگران در ميدان تقسيم در سال ٨٩-٩٠ بود که در جريان آن يکى از کارگران توسط گلوله حافظان سرمايه جان باخت و تعداد زيادى زخمى و دستگير و روانه شکنجه گاهها شدند. روز اول مه در بيشتر اجتماعات کارگران در ترکيه شعار آزادی٬ برابری٬  سر داده میشد و بورژوازی و دولت مرتجع اسلامى اش به کارگرانى که این شعار را سر میدادند با نفرت و بيرحمى ويژه بورژوازى حمله ميکردند. تعدادى از کارگران در جريان اين سرکوب وحشيانه زخمى شدند. اول مه در ترکيه همواره يک نقطه جدال بوده است و در مقاطعى و از جمله امسال٬ روز کارگر با خون کارگران ورق خورد.

حزب اتحاد کمونيسم کارگرى سرکوب کارگران توسط دولت ضد کارگرى سرمايه دارى ترکيه را قويا محکوم ميکند. ما عميق ترين حمايت انترناسيوناليستى و همدرى مان را با طبقه کارگر ترکيه اعلام ميکنيم. کارگران ترکيه حمايت قلبى طبقه کارگر ايران و طبقه کارگر جهانى را باخود دارند. صف جهانى طبقه کارگر يکصدا يورش بورژوازى به کارگران را در هرجاى دنياى سرمايه دارى محکوم ميکند.
      

زنده باد اول مه!
زنده باد همسرنوشتى طبقاتى کارگران جهان!
مرگ بر سرمايه دارى!
آزادى٬ برابرى٬ حکومت کارگرى!

حزب اتحاد کمونيسم کارگرى
٣ مه ٢٠٠٨- ١۴ ارديبهشت ١٣٨٧

ما در اين بيانيه ابتدا مي کوشيم تا به اين سوال و دغدغه بپردازيم که چرا اول ماه مه تنها عيد جهاني ” کارگران ” ( در معناي يک صنف و قشر خاص اجتماعي ) و سوسياليستها نيست و عيد تمام انسانهاي آزادي خواه و برابري طلب راستين و همه انقلابيون و تحول خواهان هم هست و اينکه چرا هر فعال سياسي و روشنفکري که مثلا با مبارزات جنبش دانشجويي سروکار دارد و پيشروي و تعقيب پيگيرانه و بي تخفيف مطالبات دموکراتيک اين جنبش را امر و نقطه عزيمت و وجه همت خود قرار داده ، مي تواند اول ماه مه را جشن خود بداند و در آن سهيم گردد ؟ و نيز اين سوالات که آيا اين مساله تنها مي تواند ناشي از انگيزه هاي ذهني اي مانند همراهي و همدردي با محرومين جامعه و يا ترجيح ايدئولوژيک و يا پيروي از رنگ و بوي هميشه ” چپ ” جنبش دانشجويي و يا توجه به کارگران و استعداد و انگيزه بيشتر کارگران براي اعتراض به وضع موجود به دليل جايگاه فرودست آنان در سطح جامعه و … باشد و يا مبناي عيني دارد و بايد به عنوان مقوله اي استراتژيک از سوي فعالين راديکال جنيش دانشجويي ( و ساير جنبشهاي دموکراتيک ) و روشنفکران انقلابي مورد توجه قرار گيرد ؟

به اين سوالها مي توان به اشکال مختلف و در سطوح و فضاهاي گوناگون پاسخ داد اما ما در اينجا براي پاسخگويي به اين سوالها و دغدغه ها که هر ساله در آستانه مراسم روز اول ماه مه تکرار مي گردند ، از محوري ترين مساله کنوني جنبش کارگري در ايران در شرايط کنوني يعني مطالبه حق تشکل مستقل آغاز مي کنيم . بديهي است که نفس وجود تشکل کارگري و ادامه حيات آن محتاج يک رشته از حقوق بنيادين در سطح جامعه نظير آزادي تشکل ، آزادي بيان ، آزادي مطبوعات ، آزادي تجمع و اعتراض و … يعني درجه اي از آزاديهاي دموکراتيک است که بدون آنها وجود ” تشکل مستقل کارگري ” فاقد موضوعيت مي گردد . بيش از دو قرن تاريخ کاپيتاليسم نشان مي دهد که در همه کشورها فقدان اين آزاديهاي دموکراتيک يعني اختناق و سرکوب و استبداد مانع عمده تشکل يابي کارگران بوده است . در تمام اين تاريخ بخش اعظم جنبش کارگري جهاني ناگزير شده است تا علاوه بر طرح مطالبات طبقاتي خويش براي کسب آزاديهاي دموکراتيک نيز مبارزه کند . در اينجاست که مساله تشکل طبقه کارگر به مقوله دموکراسي و آزاديهاي دموکراتيک در جامعه مرتبط مي گردد . بدون شک در عالم واقعيت منطقي نيست که کارگران ابتدا براي کسب اين دسته از آزاديها مبارزه کنند و بعد از آن به دنبال تشکيل نهادهاي مربوط به خود بروند بلکه تلاش و مبارزه در جهت ايجاد تشکل مستقل کارگري براي پيشبرد مبارزه اقتصادي طبقه کارگر به طور غير مستقيم به تلاش در جهت تحميل دوفاکتوي درجه اي آزاديهاي دموکراتيک در جامعه بدل مي گردد .

اما بلافاصله پس از طرح اين موضوع اين سوالات مطرح مي گردند که که برقراري اين آزاديهاي دموکراتيک در سطح جامعه در گرو چيست ؟ اختناق موجود بر چه پايه اي و کدام نيروهاي اجتماعي متکي است و براي در هم شکستن آن چه تغييراتي بايد در جامعه ايجاد کرد ؟ در پاسخ به اين سوال تبيينهاي گوناگوني در رابطه با ارتباط و ملازمه تشکلهاي کارگري و آزاديهاي دموکراتيک شکل مي گيرند . در درک و تببين رايج کنوني به عنوان مرده ريگي از دوران ” اصلاحات ” و ” دوم خرداد ” ، از طبقه کارگر درخواست مي شود که در اتحاد و همکاري و هماهنگي با بورژوازي و عقبه اجتماعي آن – که تحت عنوان ” نهادهاي جامعه مدني ” معرفي مي گردند – و تمام نيروهاي ” مدرن ” و زير چتر ” وفاق ملي ” براي دموکراسي در پروسه ” گذار ” جامعه به شکلي مسالمت آميز از مرحله ” سنت ” – که به عنوان علت اصلي استبداد حاکم معرفي مي شود – به ” مدرنيته ” مشارکت جويند . با اين تبيين نظريه پردازان بورژوازي سعي دارند با اعمال هژموني بر جنبش کارگري آن را مهار کنند و به سمت نوعي از تشکل کارگري سوق دهند که در سازش با سرمايه بتواند به حيات خود ادامه دهد و به شکل ديگري از انقياد کارگران به دست سرمايه گردن گذارد .

اما بررسى علمى و تجربيات تاريخى متعدد نشان ميدهد که علت اساسى اختناق سياسى حاکم در ايران، نه مقوله اي فاقد بار طبقاتي مانند ” سنت ” که مانند بسيارى از کشورهاى جهان سوم در قرن بيستم، خود سرمايه‌دارى است که ” سنت ” را نيز در خود هضم کرده و در خدمت سودآوري و بهره کشي بيشتر قرار داده است . هنوز چهره و خاطره هاي خونين پينوشه ها ، حاجي محمد سوهارتوها ، محمد رضا شاه ها ، ويدلاها و … از ياد کسي نرفته است . اين خود سرمايه‌دارى است که در کشورهايي نظير ايران موجب اختناق سياسى براى کارگران است. در اينجا نيازى به تفصيل اين نکته نيست که چرا و چگونه دستمزدهاى پائين، شرائط سخت و غير‌انسانى کار، بى حقوقى کارگران، و اختناق سياسى و فرهنگى، براى ايجاد فضاى باب طبع سرمايه‌گذاران، تامين نرخ سود بالا، کاهش ريسک سرمايه، شکل دادن به نيروى کار نامتحد و سربزير، و عواملى نظير اينها حياتى است. همه اين شرايط بايد مهيا باشد تا توليد صنعتى در کشورى مثل ايران صرف کند و سرمايه به فعاليت صنعتى مشغول شود. چنين تبيينى از اختناق سياسى نتيجه سياسى اش روشن است: در ايران، ساختار سياسى حکومتى و نيروهاي سياسي و اجتماعي که مدافع مناسبات اقتصاد سرمايه دارى هستند نميتواند دموکراتيک و دموکراسي خواه باشد.

اما نظريه پردازان ليبرال در جهان سوم کوشيده اند اين تناقض را به شيوه اي حل کنند و براي آن راه حل ساده اي هم يافته اند : آنها مي پذيرند که يکي از معيارهاي مهم آزاديهاي دموکراتيک وجود آزادي تشکلهاي مستقل و داوطلبانه است اما کارگران هم بايد در چارچوب نظام سياسي حرکت کنند و الزامات نظام اقتصادي را درک کنند يعني تضمين بدهند که تشکلهاي کارگري آنان به ظرفي براي رشد و نفوذ فعالين چپ و کمونيست بدل نگردد . بدين ترتيب نوعي کمونيسم ستيزي هار از جنس مک کارتيسم به يکي از پايه هاي اصلي اين مدل از ” دموکراسي ” در جهان سوم و نظريات و مواضع و عملکرد ليبراليسم جهان سومي بدل مي گردد و مشخص است که اين مدل و خط قرمزهايش چه نسبتي با آزاديهاي دموکراتيک وسيع و بدون قيد و شرط در عرصه هاي سياسي و اجتماعي و فرهنگي مي يابد . محور اصلى دموکراسى ‌اى که امروز از طرف سخنگويان بورژوازى ايران تبليغ ميشود انتخابات عمومى از ميان آلترناتيوهاى مجاز و مورد تاييد طبقه حاکمه است .

گرايش راست در جنبش کارگري که منادي ” تشکل طبقاتي بر مبناي سازش و همکاري با بورژوازي ” بود پس از انهدام و اضمحلال جريان اصلاح طلبي حکومتي و سرگرداني و بي افقي کامل سياسي و استراتژيک ليبراليسم ايراني ، متحدان خود را در ” بالا ” از دست داده است ، قدرت رقابت با گرايش چپ را از دست داده و فعالييتهايش به رکود اساسي دچار شده اند . در مقابل ، جناح چپ و سوسياليست جنبش کارگري وجه تمايز ديدگاه خود را در قائل بودن به ” ستيز طبقات ” و ” مبارزه طبقاتي ” مي يابد . در اين ديدگاه جنبش کارگري در مبارزه براي آزاديهاي دموکراتيک در بورژوازي چهره حريف خود را مي بيند و نه همکار و موئتلفش را . اين گرايش در راه ايجاد تشکلهاي صنفي – طبقاتي خود بر نيرو و قدرت بسيج طبقه کارگر تکيه مي کند . به عبارت ديگر اگر مساله ايجاد تشکلهاي کارگري محور شکل گيري يک جنبش وسيع طبقاتي گردد ، آنگاه کارگران به نيروي خودشان مي توانند به صورت دوفاکتو يعني عملا تشکلهاي صنفي خود را شکل دهند و نگاه دارند و آزاديهاي دموکراتيک را در عمل تحصيل نمايند . در اين ميان جنبش کارگري نسبت به ساير جنبشهاي دموکراتيک موجود در جامعه سرمايه داري از يک ويژگي تعيين کننده برخوردار است که نکته اصلي و کليدي مورد تاکيد ما در بحث کنوني است و آن اين است که در جامعه سرمايه داري به دليل موقعيت و جايگاه طبقه کارگر در پروسه توليد ، آزاديخواهي و مطالبات دموکراتيک آن برخلاف ساير جنبشهاي دموکراتيک ( مانند جنبش دهقاني ، جنبش ملي و … ) اولا قابل برآورده شدن به روشهاي غيردموکراتيک به شکلي که پايه مادي آن از بين برود نيست و ثانيا امري ذهني و سوبژکتيو نيست و عيني و ساختاري است و در پايه اي ترين ساختارهاي سرمايه داري ريشه دارد . بر اين اساس است که اعتصابات و مبارزات متحد طبقه کارگر در طول تاريخ مقتدرترين رژيمها را فلج کرده و در هم شکسته است و حتي ليبرالها را واداشته است که به اهميت تعيين کننده طبقه کارگر در روند مبارزه براي دموکراسي اعتراف کنند . اهميت اين تبيين در مبارزه براى کسب آزاديهاى دموکراتيک اين است که آزاديهاى دموکراتيک تنها تا به آنجا و به آن درجه بدست ميايد که بتوان آنها را، عليرغم منافع سرمايه، با مبارزه به سرمايه‌دارى ايران تحميل نمود و آزاديهاى دموکراتيک تنها تا به آنجا پايدار است که طبقه کارگر به نيروى خود بتواند بر استثمار وحشيانه و سودآورى سرمايه محدوديت جدى اعلام کند و به سمت نابودي کامل آن حرکت نمايد . در چنين شرايطي جامعه به جاي هارموني و سازش به سمت تعارض مي رود و تنش بين طبقه کارگر و بورژوازي بالا مي گيرد و چشم انداز تغيير اجتماعي در مقياس کلان در جامعه محسوس مي گردد . تشکل صنفي – طبقاتي اي که دموکراسي را به شکل دوفاکتو براي طبقه کارگر به دست آورد جامعه را به سمتي پيش مي برد که راه حل تغيير بنيادين در آن طرح شود و مقدور جلوه کند .

بر اين مبناست که بخش سوسياليست جنبش دانشجويي به طرح مقوله ” اتحاد جنبشهاي دموکراتيک حول جنبش کارگري ” مي پردازد . بر اين اساس است که دانشجويان سوسياليست بحث ” نمايندگي افق پرولتري در جنبش دانشجويي ” را مطرح مي سازند و از در بدنه جنبش دانشجويي به تبليغ و ترويج اين مساله مي پردازند که اين چشم انداز را براي تداوم مبارزات خويش برگزينند چرا که ممکن ترين و واقع بينانه ترين راه براي مبارزه پيگير در راستاي تحقق مطالبات دموکراتيک در سطح جامعه است . به اين معناست که شعار ” اتحاد جنبش کارگري و دانشجويي ” را پيش مي کشند و از بخش چپ جنبش دانشجويي دعوت مي کنند که مبارزه در راه تشکل يابي طبقه کارگر و غلبه بر موانع عيني و ذهني آن را به هسته اصلي راهبرد خود بدل سازند . با طرح چنين ديناميزمي – يعني پويايي ” مبارزه طبقاتي ” – براي پيشبرد امر دموکراتيزاسيون در سطح جامعه است که دانشجويان سوسياليست از تمامي آزادي خواهان و برابري طلبان راستين و روشنفکران انقلابي و تحول خواه مي خواهند که جشن روز اول ماه مه را از آن خود بدانند و در آن مشارکت کنند و آن را امري مختص به ” قشر” و ” صنف ” کارگر ندانند . در دوران ما راديکاليسم ، انقلابي گري و آزادي خواهي تنها از کانال پيوند با ابعاد گوناگون مبارزات طبقه کارگر به امري راهبردي و قابل ترجمه به زبان سياست واقعي و متکي به يک نيروي اجتماعي بدل مي گردد . امروزه سرنوشت آزادي و رهايي بشريت بيش از هر دوره ديگري به مبارزات ” ارتش قدرتمند و مهيب ” جنبش کارگري گره خورده است . اين همان امري است که بيانيه حزب کمونيست وقت ايران ، هشتاد سال پيش در اول ماه مه 1307 به طرح آن در جامعه ما پرداخت :

” رنجبر ایرانی ! 
    تو یکی از افواج این ارتش قدرتمند و مهیب را تشکیل می دهی! تو باید در کنار رنجبران تمام جهان علیه بی قانونی های امپریالیسم، استبداد رژیم موجود، جنگ خونین سرمایه داران و زورگوئی های روز افزون کار فرمایان قد علم کنی: تو باید برای روز کار هشت ساعته بخاطر اعلام قوانین مدافع کارگر بپا خیزی!

رفقای رنجبر ! تظاهرات کنید، زیرا آزادی بشریت به اتحاد و تظاهرات رنجبران بستگی دارد. به پا خیزید، زیرا خیانت، ظلم، استبداد و خود سری دولت اشرافیت ایران حد و مرزی نمی شناسد. متحد شوید و برای ویران کردن اساس این ظلم و استبداد تظاهرات کنید… “

” شوراي همکاري تشکلها و فعالين کارگري ” و ” دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب ” تهران

در تاريخ 27 بهمن ماه 1385 ” شوراي همکاري فعالين و تشکلهاي کارگري ” با به هم پيوستن تمام جمعهايي که حول محور تشکل يابي کارگران فعاليت مي نمودند با صدور بيانيه اي تشکيل شد و به نقطه اميدي براي تمامي فعالين سوسياليست در عرصه هاي مختلف اجتماعي بدل شد . ” کميته هماهنگي براي ايجاد تشکلهاي کارگري ” ، ” کميته پيگيري ايجاد تشکلهاي کارگري ” ، انجمن فرهنگي حمايتي کارگران ( آواي کار ) ” ، ” اتحاد کميته هاي کارگري ” ، ” جمعي از فعالين کارگري ” و ” دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب ” بيانيه اعلام موجوديت ” شوراي همکاري ” را امضا کرده بودند . شورا و فعالين مرتبط با آن ادعا نکرده و نمي کنند که حرف اول و آخر را در امر تشکل يابي کارگران مي زنند و در اين زمينه در موضع قيمومت قرار دارند و بلافاصله مي توانند به معضل پراکندگي و فقدان تشکل طبقه کارگر پايان بخشند . آنها حتي پذيرفته اند که از نفوذ بالايي در طبقه کارگر ايران برخوردار نيستند و ممکن است خود از عارضه ” محفل گرايي ” رنج ببرند اما به درستي بر اين نکته تاکيد داشته اند که پذيرش شورايي براي اتحاد عمل و همکاري خودگامي ابتدايي رو به جلو در راستاي مبارزات مشترک است و مي تواند آغازي بر پايان پراکندگي جنبش کارگري در ايران باشد . شورا در بيانيه اعلام موجوديت ، هدف محوري تشکيلش را بر بستر يک ” نياز عيني ” يعني ” هرچه گسترده تر کردن و عميق تر نمودن اتحاد عمل کارگري در مبارزه واحد عليه فشار و اجحافات دولت سرمايه بر بدنه کارگران ” اعلام نموده بود. امضاي ” دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب ” هم در پاي اين بيانيه قرار گرفته بود . از هنگام تشکيل تا کنون شورا مواضعي اتخاذ نکرده است که به معناي پشت کردن به اهداف اعلام شده و يا چرخش ضمني به جهت ديگري باشد .

اما در 4 آذر ماه 1386 و در آستانه روز 16 آذر به شکلي ناگهاني و غير مترقبه بيانيه از سوي ” دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب ” تهران صادر شد که جدايي اين جمع را از ” شوراي همکاري ” اعلام مي نمود . بدون شک جدايي بخش عمده اي از دانشجويان چپ – که سال قبل از آن شعار ” جنبش دانشجويي متحد جنبش کارگري ” را در آکسيون شانزده آذر مطرح کرده بودند – از عمده ترين جمع در برگيرنده فعالين پيشرو کارگري چرخشي اساسي در موضع گيري آنان محسوب مي شد و نياز به توضيحات اساسي و قانع کننده و استدلالات و استنادات روشن و محکم داشت . اما در اين بيانيه دلايل اين جدايي به شکل سرسري اينچنين بيان شده بود که : ” گذشت زمان و تماس مستقيم و از نزديک با گروههاي تشکيل دهنده شورا و درک چگونگي ارتباط و رفتار آنها با يکديگر – به ويژه با دانشجويان – و عدم برخورداري شورا از اصول و پرنسيبهاي شورا لازم براي معرفي نوعي ” سبک کار مشخص ” – حتي به گروههاي تشکيل دهنده آن – و نهايتا ابتلا به عارضه محفليسم که شورا به جمعي گره خورده در خود تبديل مي نمود و در آن را به روي عناصر فرصت طلب و چپ نمايي که ضديت در بستر اصلي چپ در جامعه را تحت حجاب تملق در برابر کارگران و فعالين کارگري مستتر مي کردند باز مي نمود اين جريان دانشجويي را به تجديد نظر در تصميم اوليه خود واداشت … ” و ” … عدم تمايل گروههاي تشکيل دهنده شورا به استعمال پاد زهر هاي اين عارضه درمان آن را هر روزه ناممکن تر مي گرداند … ” و ” …ما بر اين باوريم که مبارزه طبقاتي پرولتاريا در ظرفهاي اجتماعي ديگر تحقق پذير است و چپ ، ساختن مجاري گسترش اين مبارزه را بله مراتب بيشتر از عضويت در محافل موجود ضروري ارزيابي مي کند … “

بدين ترتيب بود که دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب ( چپ راديکال ) تهران با دلايلي کاملا واهي و بي معني ارتباط خود را به شکلي کاملا آگاهانه و خود خواسته با تنها جمع موجود فعالين پيشرو کارگري قطع نمودند . مشخص است که بيانيه با به اين در و آن در زدن و تمسک به دلايل خنده آوري نظير ” رفتار ” فعالين کارگري با دانشجويان و … مي کوشد دلايلي براي توجيه اين موضع انحرافي و چرخش سياسي خود بتراشد . اما اين بيانيه در واقع پرچم ابراز وجود يک خط سياسي و حزبي خاص و نشانه اي از غلبه کامل اين جريان بر جمع ” چپ راديکال ” در تهران بود که ستون اصلي دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب تهران را تشکيل مي داد . اين خط سياسي و سازماني خاص از کوچکترين نفوذي در بين فعالين کارگري برخوردار نبود و اصولا اعتقادي هم به اين کار نداشت و “شوراي همکاري ” را بمثابه “ديگي” مي نگريست که براي او نمي جوشد . همان خطي که قصد داشت از فراز سر طبقه کارگر و تنها با اتکا به ” نيروي خود ” اقدام به ” تصرف قدرت سياسي ” نمايد و فعاليت در ظرفيتهاي جنبشي را به دليل شکست خوردن جنبشهاي اجتماعي در اثر ” حاکميت افق ناسيوناليسم پرو غرب ” بر آنها بيهوده مي پنداشت . اين جريان بر اساس پيش فرضهاي خود به شورا و ساير قالبهاي فعاليت در جنبشهاي اجتماعي موجود تنها بمثابه بستري براي سرباز گيري و ” کادر ” سازي براي جوخه هاي بزمي خود مي نگريست و چون در اين امر توفيق نيافت ، سعي کرد با تاکتيک عقب نشيني همراه با گرد و خاک پاشي و لجن مالي – که در آن استاد مي باشد – چهره و اعتبار ” شوراي همکاري ” را مخدوش نمايد .

ما در اينجا از رفقاي ” آزادي خواه و برابري طلب ” خود در شهرستانها مي خواهيم از ” ليدر” هاي کبير و ” سخنگو ” يان رسمي ” چپ راديکال ” در تهران در خواست کنند که از مخفي شدن در پس فضاي ايجاد شده در اثر اعلام موجوديتهاي دانشجويان چپ و آزادي خواه و برابري طلب در شهرستانها پس از 13 آذر و شعارها و کلمات مهيج دست بکشند و با صراحت و شفافيت اعلام کنند که به عنوان مثال کداميک از اقدامات آنان در فاصله بين چهارم تا سيزدهم آذر در جهت ” پيوستن به بستر اصلي چپ در جامعه ” بوده است ؟ آيا اقدامات فاجعه بار و ابلهانه اي که توسط برخي از سران دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب تهران و به امر يک جريان سياسي خاص انجام شد و سطح فعاليت چپ دانشجويي در تهران را به موقعيت زير صفر برگرداند و دهها تن از رفقا و دوستان بي خبر از همه جا را به زير ضربه نهادهاي امنيتي فرستاد ، به معناي ” ساختن مجاري گسترش مبارزه طبقاتي پرولتاريا در ظرفهاي اجتماعي ديگر ” و ” پيوند با بستر اصلي چپ ” در جامعه است ؟ اگر ” آري ” پس يا ما مشکلات زبان شناسانه و اصطلاح شناسانه با اين افراد تا حد برداشتهاي کاملا متضاد از عبارات واحد داريم و يا اين افراد به نوعي جنون سياسي دچار گشته اند که آن چنان اقداماتي را با اينچنين تعابيري نامگذاري مي کنند و اگر ” نه ” ، پس صادر کنندگان بيانيه به جاي ارجاع ” شوراي همکاري ” به ” استعمال پادزهرهاي اين معضل ” بهتر است يافتن دوايي براي علاج سر خود باشند . آيا عبارات ” فرصت طلب ” و ” چپ نما ” که فعاليت ضد جنبشي و ” ضديت با بستر اصلي چپ در جامعه ” را ” تحت حجاب تملق در برابر کارگران و فعالين کارگري ” مستتر مي کردند لايق فعالين کارگري حاضر در شوراي همکاري است يا برخي از سران يک جريان خاص سياسي و و گرايش خاصي در جمع دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب تهران ؟

سران دانشجويان چپ راديکال در تهران و همچنين سران يک جريان سياسي خاص نمي توانند تا ابد خود را در پس غبار عبارات مهيج و ظاهرا ” انقلابي ” پنهان کنند و بايد در رابطه با عملکردشان در جنبش دانشجويي که يکي از علل زمينه ساز ورود آمدن ضربه بر چپ دانشجويي در تهران بوده است پاسخگو باشند . ما توجه رفقاي چپ و سوسياليستي که در مراکز دانشجويي شهرستانهاي ديگر تحت عنوان ” دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب ” اعلام موجوديت نموده اند نسبت به مواضعي که به نام آنها منتشر مي شود جلب مي کنيم و از آنها درخواست داريم که حساسيت و دقت بيشتري نسبت به عملکرد گذشته و حال سخنگويان رسمي و مواضع اتخاذ شده در تريبونهاي اين جريان داشته باشند .

زنده باد اول ماه مه

زنده باد همبستگی طبقاتیمان

زنده باد سوسیالیسم

دانشجویان سوسیالیست دانشگاههای سراسر ایران

http://www.dsocialist.blogfa.com/

روز اول مه امسال مانند سالهای گذشته مرکز شهر هلسینکی فنلاند شاهد راهپیمایی هزاران نفر با در دست داشتن باندرول های متعدد که حاوی خواسته های پیشرو و گرامیداشت اول مه بود، در مسیر چندین خیابان اصلی این شهر عبور کردند.
شرکت کنندگان ابتدا در میدان مرکزی ایستگاه قطار تجمع کردند، ساعت 11 قبل از ظهر راهپیمایی آغاز گردید. مسیر راهپیمایی خیابانهای اصلی و پر تردد تعیین شده بود که تا میدان “هاکانیه می”  به مدت یک ساعت طول کشید. در جریان تجمع فعالین حزب حکمتیست و حزب کمونیست کارگری عراق صدها نسخه از ترجمه اطلاعیه های هر دو حزب به زبان فنلاندی را پخش کردند. همچنین با در دست داشتن باندرول های “زنده باد همبستگی جهانی طبقه کارگر”، “در ایران فعالین کارگری و دانشجوی زندانی و شکنجه میشوند” و همچنین باندرولهای که نشان از خواستهای مردم عراق بود توسط فعالین حزب کمونیست کارگری عراق حمل میشد که مورد توجه مردم و عکاسان قرار گرفتند. در جریان راهپیمایی خبرنگار روزنامه هلسینکی سانومات با جمال صالح یکی مسئولین حزب کمونیست کارگری عراق پیرامون وضعیت عراق مصاحبه کرد. 
در میدان “هاکانیه می” که محل مراسم اول مه است فعالین هردو حزب مشترکا چادر اطلاعاتی که حاوی میز کتاب ونشریات و اطلاعیه های هر دو حزب بود برپا کردند. چادر با شعارها و آرم حزب به محل افشای جنایت جمهوری اسلامی و وضعیت اسفبار مردم عراق تبدیل شده که صدها نفر از محل میز اطلاعاتی دیدن کردند.
جمال صالح کادر حزب کمونیست کارگری عراق یکی از سخنرانان مراسم با شکوه‌ شهر هلسینکی بود که به نمایندگی این حزب سخنرانی کرد.
ساعت 2 بعدازظهر مراسم اول مه در هوای آفتابی شهر پایان یافت.
تشکیلات فنلاند حزب کمونیست کارگری ایران- حکمتیست
2.5.2008

کارگران همواره خواستار تعطیلی روز کارگر و برگزاری غیر دولتی مراسم آن بوده اند و با توجه به توازن قوای بین کارگران و رژیم اسلامی و آنهم در مناطق و شهرهای مختلف کوشیده اند تا به هر نحو که می توانند بگونه ای مراسم روز کارگر را جدا از مراسم دولتی و خانه کارگر برگزار کنند. سال 83، سازماندهی تظاهرات روز کارگر در سقز حد تحمل رژیم اسلامی را که چند سالی بود تا اجازه برگزاری مراسم مستقل دولتی در سالنهای سرپوشیده عقب نشسته بود به چالش کشید. دستگیری کارگران در سقز و اعتراضات جهانی که به همراه داشت خواست دیرینه طبقه کارگر ایران در مورد روز کارگر را به گوش جنبش کارگری جهانی رساند.

اکنون بخش پیشروی جنبش کارگری ایران برگزاری حدی از مراسم غیر دولتی روز کارگر را به رژیم اسلامی تحمیل کرده است که نسبت به دهه گذشته پیشرفت بزرگی محسوب می شود اما کماکان از سطح معینی که اساسا متکی بر بخش پیشرو است فراتر نرفته و مراسمها بر توده های وسیع کارگر اتکا ندارد و در بر گیرنده آنها نیست. اگر در گذشته نفس برگزاری مراسم غیر دولتی حتی در جمعهای غیر علنی و کوچک و یا تنها پخش شیرینی در کارخانجات برای زنده نگه داشتن سنتهای روز جهانی کارگر از اهمیت شگرفی برخودار بود، امروز تجمعهای بزرگ و شرکت هر چه بیشتر توده های وسیع کارگر می تواند جنبش اول مه را از آنچه اکنون هست فراتر ببرد و آنرا از مزاحمتهای دائمی و ضربات سرکوبگرانه رژیم اسلامی مصون بدارد. اکنون هدف مراسم روز کارگر باید برگزاری هر چه توده ای تر و وسیعتر آن باشد و اشکالی از مراسم و مطالبات را برگزید که به این هدف خدمت کند و این ممکن نیست مگر اینکه فراخوان دهنده مراسم روز کارگر اساسا تشکلهای کارگری باشند. به این اعتبار به خدمت گرفتن مراسم روز کارگر برای تسهیل و برپایی جنبش ایجاد تشکل در عین حال مستقیما کمکی است به برگزاری هر چه وسیعتر روز کارگر.

اکنون جنبش کارگری ایران دوره درخواست حق تشکل را پشت سر گذاشته و در هر کجا که امکان آنرا بیابد و در هر سطح و شکلی که بتواند راسا تشکل مورد نظر خود را ایجاد می کند. قبلا جنبش کارگری ایران با دو نوع کاملا متفاوت از تشکل که از طرف دو گرایش چپ و راست جنبش کارگری ارائه میشد روبرو بود. گرایش راست تشکل کارگری بر مبانی سازش و همکاری طبقاتی را مطرح می کرد و گرایش چپ تشکل کارگری بر مبانی ستیز طبقاتی را. گرایش راست متحدین خود در بالا را که سوی دیگر همکاری و سازش طبقاتی بودند را از دست داده و فعالیتهایش دچار رکود اساسی شده است. برای متشکل کردن و بسیج جنبش کارگری، اکنون جناح راست جنبش کارگری نه تنها قدرت رقابت با گرایش چپ را تقریبا از دست داده است بلکه اصولا تلاش برای گسترش نفوذ خود در میان طبقه کارگر را کنار گذاشته و می رود تا اهدافش را صرفا با تکیه به احزاب بالا پیش ببرد. اینها می پندارند که اگر به کمک بالایی ها امکاناتی بگیرند آنگاه کارگران چاره ای نخواهند داشت جز آنکه به تشکلهای مورد نظر آنها روی آورند.

در جناح چپ جنبش کارگری نیز کمیته هماهنگی یک تحول بزرگ را از سر گذراند. فعالین لغو کار مزدی از کمیته هماهنگی کنار کشیدند که نه تنها اکنون یک مانع بزرگ پیوستن دیگر فعالین جنبش کارگری به این کمیته از میان رفته است بلکه و مهمتر اینکه حال کمیته هماهنگی که یکی از مهمترین تشکل های فعالین جنبش کارگری است می تواند مستقیما برای هدفی که ایجاد شده، یعنی کمک به جنبش کارگری برای ایجاد تشکل، فعالیت کند.

اکنون کارگران از دوره صرف بیان هر دو خواست حق تشکل و حق برگزاری مراسم غیر دولتی روز کارگر گذشته اند و در هر دو مورد هنگامی که امکان آنرا بیابند راسا به آن عمل خواهند کرد. از این جنبه این دو خواست در هم تنیده شده اند و توازن قوای فعلی بین کارگران و رژیم در هر دو مورد روز کارگر و تشکل به سود کارگران بهبود نخواهد یافت مگر کارگران بتوانند تشکلهای مورد نظر خود را ایجاد کنند. می توان در خواست حق تشکل را بطور ثابت در لیست تمام مطالبات اعتراض و مبارزه کارگری در هر محل کار درج کرد همانطور که خواست تجدید انتخابات سندیکا خواست ثابت اغلب اعتراضات کارگری در زمان شاه بود. می توان در هر مجمع عمومی در محل کار موضوع ایجاد تشکل را بررسی و برآورد کرد و در صورت امکان آنرا ایجاد کرد.

زنده باد اتحاد کارگران

کمیته اجرایی اتحاد سوسیالیستی کارگری

هشتم اردیبهشت 1387

در جریان این اعترض 2 نفر از شرکت کنندگان در این تجمع از طرف مزدوران رژیم دستگیر شده که بعد از 4 ساعت آزاد شدند.

مرکز خبری کمیته کردستان حزب حکمتیست

11 اردیبهشت 1387

1 مه 2008

کانون نویسندگان ایران (در تبعید)، در راستای دفاع از آزادی بیان و قلم و اندیشه، از مبارزات بر حق و عادلانه جنبش دانشجویی، زنان، کارگران و همه مردم آزادی خواه ایران دفاع می کند.

کانون نویسندگان ایران (در تبعید)، روز جهانی کارگر را به همه کارگران، مردم محروم و ستم دیده و کارورزان فرهنگی تبریک گفته و امید است با اتحاد و همبستگی کارگران و همه مردم آزادی خواه، جهان شایسته ای برای بشریت به ویژه در ایران ساخته شود. جهانی که در آن، هیچ انسانی نگران از آینده خود و فرزندانش، گرسنه و رنجور سر به بالین ننهد. و هیچ انسانی نیز به خاطر بیان باورهایش و فعالیت های فرهنگی، سیاسی و اجتماعی اش دستگیر و زندانی و شکنجه و اعدام نگردد.

کانون نویسندگان ایران (در تبعید)

مه 2008

Kannoon_dt@yahoo.com

www.iwae.org